تابوت ِ مرا چوب ، نه از سنگ بسازید

تابوت ِ مرا مثل  ِ  دلم ،  تنگ  بسازید

آویزه ی  گوش  ِ همه ی شهر  کنیدم

من مستعدم ،  از تنم  آونگ   بسازید !

تندیس مرا مثل خودم کوچک و بی رنگ

تندیس مرا مثل خودم ، منگ  بسازید !

صد سال گذشته ست از آن روز ِ کذایی

با خاک ِ  تنم کوزه ی خوشرنگ  بسازید

ابری بتکانید  بر این  شرجی ِ غمناک

با اشک  برای عطشم ،  گنگ  بسازید

یک ماه ِ تمام است  که شعری نسرودم

من یائسه ام ، قلب مرا سنگ بسازید !

حالا که  میان  من و تو  فاصله ای نیست ...

عاشق شده ایم و به جز این مشغله ای نیست

حالا که به دریا زده ام  در تن ِ  این عشق

دریا زده ام ، هیچ کجا  اسکله ای  نیست

مادر شده ام ، نطفه ی این عشق رسیده ست

سنگین شده این بار ، ولی  قابله ای نیست

دیروز که تو خسته شدی ، عشق زمین خورد

امروز که من خسته شدم ، غائله ای نیست !

لبخند بزن ، این غزل از آب گذشته ست

دیگر به تنش  رخت ِ سیاه ِ  گله ای نیست

یک تور ِ  سپید است  نشان ِ من و تسلیم

شادند همه ، در دل من هلهله ای نیست !

نزدیک شدی ، یک... دو قدم... آه... رسیدی

افسوس  که با آمدنت  ...  زلزله ای  نیست !

از آب گرفتند  شبی آه ِ ترم  را

بردند و شکستند  گلوی تبرم را

آویزه ی گوش همه کردند همان جا

فریاد ِ رها مانده ولی در به درم را

گشتند دلم را و نگشتند ، ندیدند

اندوه ِ تو بدجور شکسته کمرم را

آغوش گشودم به هوایی که  بیایی 

هر بار بریدند  فقط بال و پرم را

اندازه ی تقویم شده وسعت این بغض

پر کرده سیاهی همه ی دور و برم را

در آینه افتاد نگاهم ، تو ندیدی

لبخند چروکیده و چشمان ترم را

 * این هم یک وبلاگ خوب ، حتما " ببینید .